De eerste stap; de Amerikaanse competitie
Al vroeg besloot Kirsten dat zij graag naar het buitenland wilde. Na haar eindexamen wilde zij een jaar gaan reizen, maar ja, hoe moest het dan met voetbal? Van de Ven: “Ik heb op mijn 10e een interview gegeven voor een lokale krant, daarin zei ik al dat ik in Amerika wilde voetballen. Ik heb in de jaren daarna alles uitgezocht over beurzen en veel universiteiten aangeschreven, maar omdat zij mij nog nooit hadden zien spelen kon ik in het beste geval alleen een gedeeltelijke beurs krijgen.
 
Na een wedstrijd in Onder 19 tegen Ierland kreeg ik een uitnodiging vanuit Quinnipiac University en deze keer wel met een volledige beurs”. Ondanks enige twijfel over het niveau van de competitie waarin Quinnipiac uitkwam - in de VS wordt de competitie waarin een team uitkomt bepaalt door de financiële investering van een team - maakte de toen 19-jarige Brabantse, samen met teamgenoot Laura van Leeuwen,  toch de overtocht.
 
Na aankomst bij Quinnipiac, zo’n  120 km boven New York, was Kirsten meteen onder de indruk van het professionele niveau. “Het was super om ineens zes keer te trainen en twee wedstrijden per week te spelen. De staf was ook heel professioneel, zo hadden we onze eigen teamdokter.  Voor uitwedstrijden waren we eigenlijk altijd het hele weekend weg en logeerden we in hotels. Dat was allemaal nieuw voor mij.”
 
Van de Ven past zich snel aan en wint in haar eerste seizoen al meteen twee belangrijke prijzen, Rookie of the Year en Player of the Year van haar competitie.
Door deze prestatie heeft zij zich in de kijker gespeeld bij een Florida State University, uitkomende in de hoogste divisie, waar zij na een kennismakingsbezoek die veel indruk maakt, in 2005 een contract tekent. Kirsten: “In Florida was alles super geregeld, ik was echter onder de indruk van de professionaliteit en de hele opzet rondom het vrouwenvoetbal. Omdat zij in een nationale competitie speelden vlogen wij naar alle uitwedstrijden. Soms moet ik dus wel lachen wanneer ik in Nederland speelsters hoor klagen over lange reizen naar uitwedstrijden, dat was daar wel anders!”
 
Kirsten speelt uiteindelijk 2,5 seizoen voor Florida State. Zij behaalt in 2007 haar Bachelors Degree en daarmee verloopt ook haar beurs. Ondertussen heeft zij de ontwikkelingen in het Nederlandse vrouwenvoetbal en de oprichting van de Eredivisie Vrouwen op de voet gevolgd. Van de Ven is een gewilde speelster en zij besluit om terug naar Brabant te gaan en bij Willem II te komen voetballen.
 
Terug naar de Brabantse wortels en het Nederlands elftal
De oprichting van de Eredivisie Vrouwen was voor Kirsten doorslaggevend in haar besluit om terug naar Nederland te komen: “Als deze competitie er niet was geweest was ik niet teruggekomen, dan was de stap terug te groot geweest. Nu kon ik, net als in Amerika, vaak trainen, er was een goede organisatie rondom het elftal en een professionele staf. Ik voelde ook dat ik mijn bijdrage moest leveren aan de ontwikkelingen hier. Ik kan niet alles in mijn eentje maar kan wel één steentje bijdragen.” 
 
Tijdens haar periode in Florida was Kirsten een paar keer opgeroepen voor het Nederlands vrouwenelftal, maar de belasting van het reizen in combinatie met de vele trainingen, bleek te zwaar. Kirsten scheurde haar kruisbanden en er werd in overleg met de bondscoach besloten dat zij zich moest richten op haar vorderingen in de VS. Na haar terugkomst in Nederland kon Kirsten dan ook direct weer aansluiten bij Oranje.
 
Ondanks dat het niveau van de competitie in Nederland lager was dan die in de VS ervoer van de Ven dit niet als een probleem: “Het enthousiasme van de speelsters was zó groot dat ik het niveauverschil niet zo vervelend vond. Wat me wel opviel was het enorme verschil in cultuur. In de VS bestaat een enorme topsportcultuur, met name als je kijkt naar de begeleiding rondom het team. Daar was bijvoorbeeld een fysiotherapeut vast in dienst bij het vrouwenteam. Dat is in Nederland gewoon anders.  Ik begrijp ook wel dat het met name een kostenafweging is, maar toch heeft het ook veel met cultuur te maken volgens mij.” Ook bij de speelsters merkt de Brabantse een andere mentaliteit: “In de VS stellen speelsters álles in dienst van hun sport. Ik heb daar pas geleerd hoeveel ik nog buiten de trainingen en wedstrijden kon doen om mijzelf te verbeteren, bijvoorbeeld door te letten op mijn voeding, rompstabiliteit oefeningen te doen en zo is er zoveel meer. Ik zie dat speelsters hier enorm gedreven zijn maar eigenlijk niet goed weten wat zij met die gedrevenheid aanmoeten. Daarom is het goed dat we voorlichting krijgen over dat soort zaken zodat die meiden zien wat zij nog meer kunnen doen om zich te verbeteren. Het is meestal geen onwil maar gebrek aan kennis en begeleiding.”
 
Terugkijkend op haar eerste seizoen bij Willem II heeft Kirsten, ondanks de verloren kampioenswedstrijd tegen AZ toch een goed gevoel. “Vooraf waren we een beetje de underdog. Mensen vroegen mij of het wel verstandig was om naar Willem II te gaan want het team zou te onervaren zijn. Toch hebben we tot op de laatste dag om de titel gestreden en een succesvol seizoen gehad.” In die kampioenswedstrijd, waarvoor 10.000 mensen naar het stadion in Tilburg kwamen, ging het team onderuit. Terugkijkend : “Wij moesten vijf wedstrijden op rij winnen om überhaupt om de titel te mogen strijden. Die wedstrijden werden gewonnen en misschien dachten we dat we er al waren, maar toen moest het natuurlijk nog gebeuren. We hadden ook een heel onervaren team terwijl bij AZ heel veel ervaren speelsters zaten. Het is lastig om achteraf te analyseren maar het is wel ontzettend jammer dat we voor zo’n groot publiek waar we ons visitekaartje in onze eigen stad hadden kunnen afgeven, het hebben laten afweten.”
 
Veel tijd om te treuren kreeg Kirsten niet, de voorbereiding op het EK vrouwen met Oranje stond alweer voor de deur.
 
Onvergetelijke tijd met Oranje; het EK in Finland
Voordat het team in de eerste wedstrijd van het EK uitkwam was er een voorbereiding van maar liefst negen weken gepland. Kirsten was benieuwd hoe zij met deze lange periode om zou gaan: “Ik ben enorm eigenwijs en heb mijn eigen mening. Als je met z’n allen naar zo’n belangrijk toernooi gaat is daar niet altijd plaats voor, de staf bepaalt en dat is ook logisch want je wilt samen een doel bereiken en anders waren we nooit zo ven gekomen op het EK, maar ik was benieuwd hoe ik dat zou ervaren.” 
 
Uiteindelijk blijken de twijfels ongegrond, de staf heeft veel tijd ingepland voor de speelsters om naar huis te gaan en ook  onderling in het team gaat het heel goed.
In de voorbereiding speelt het team tegen Duitsland. Ondanks de verwachting bij de speelsters dat Oranje nu wellicht klaar is om het Duitsland lastig te maken wordt het team door de huidige Europees kampioen overklast en moet met 6-0 huiswaarts keren. Deze wedstrijd is echter bepalend voor de tactiek waarmee Oranje aan het EK aantreedt. Van de Ven: ”Bij die wedstrijd werd het duidelijk dat we niet moesten proberen teveel het spel te maken. We konden beter vanuit een solide verdediging op kansen wachten en dan toeslaan.”     
 
Eindelijk was het op 23 augustus 2009 zover en mocht Nederland voor de openingswedstrijd aantreden tegen Oekraïne. “Het was heel raar om na zo’n lange voorbereiding eindelijk daar te staan waar je het allemaal voor hebt gedaan.”  Van de Ven scoorde het eerste doelpunt, maar toch was de ontlading niet groot: “Ik wilde meteen door en juist niet teveel ontladen want dan de bal er zomaar weer aan de andere kant erin vallen.  In de wedstrijd tegen Finland, toen ik de 1-2 scoorde heb ik helemaal niet gejuicht. Achteraf vind ik dat ook wel weer jammer, ik had net het veld 60 meter overgestoken en een mooi doelpunt gemaakt, maar de focus was erop gericht dat we gelijk moesten maken.” Naarmate het toernooi vordert groeit ook bij het team het besef dat zij dit toernooi ver kunnen komen: “Voorafgaand aan het toernooi wisten we eigenlijk helemaal niet waar we stonden. Tijdens het toernooi leefden we van wedstrijd naar wedstrijd maar na de overwinning op Denemarken beseften we echt dat we iets aan het neerzetten waren met elkaar. “
 
De halve finale tegen Engeland werd het eindstation voor de succesvolle Leeuwinnen en eigenlijk kon Kirsten dit verlies vrijwel direct relativeren: “We waren in de voorgaande wedstrijden en ook tijdens deze keer een paar keer goed weggekomen. Ik kon dus eigenlijk meteen, nadat de eerste teleurstelling vanwege het late doelpunt verdwenen was, accepteren dat dit voor ons het eindpunt was. We hadden in Nederland echt iets bereikt voor het vrouwenvoetbal en ondanks dat we natuurlijk graag tegen Duitsland in de finale hadden gestaan, hadden we daar misschien wel met grote cijfers van verloren en had dat weer een negatief effect gehad.”
 
Realiseerden de speelsters wat er  zich ondertussen in Nederland afspeelde ten aanzien van dit EK? “Nee eigenlijk nauwelijks, ik kreeg alleen wel heel veel smsjes waardoor je iets van besef had. Pas toen we terugkwamen en zoveel aandacht kregen en de kijkcijfers hoorden drong het door dat er echt wat gebeurd was.”
 
Terug naar de Nederlandse competitie
Na het EK start al snel de competitie weer. “Het was lastig om weer in het ritme van voor het EK te komen. Je zag dat alle speelsters van Oranje daar problemen mee hadden, het leek wel of zij onzichtbaar waren de eerste wedstrijden.” Kirsten raakt al snel geblesseerd aan haar rug en heeft net weer haar eerste wedstrijd achter de rug.
Willem II staat bovenaan in de competitie maar heeft een wedstrijd meer gespeeld en maar één punt voorsprong op ADO Den Haag. “De competitie is de afgelopen twee seizoenen op 3 punten beslist, het blijft dus zeker tot op de laatste dag spannend, dat is ook leuk. Eigenlijk is bijna elke club concurrent voor de titel en ik denk dat uiteindelijk details zoals het aantal blessures het verschil zullen maken.”
Mocht Willem II de titel pakken zal Kirsten op dat moment in ieder geval geen deel uitmaken van het kampioensteam.  De Brabantse gaat opnieuw een avontuur tegemoet en vertrekt in maart naar Zweden.
 
Een nieuw avontuur in Zweden
Na het succesvolle EK kreeg Kirsten verschillende aanbiedingen, waaronder uit Amerika, Rusland, Noorwegen en Zweden. Ook zat er een uitnodiging bij van haar favoriete club Spaanse club maar na lang overpeinzen en een bezoek  koos de Tilburgse voor een overstap naar Tyresö, uitkomend in de hoogste Zweedse competitie. Over haar keus: “Ik voelde me enorm vereerd dat ik door een Amerikaanse club werd gevraagd want ik weet hoe moeilijk het is om daar tussen te komen. Ik wist echter ook meteen dat ik niet zo ver wilde reizen. Daar heeft de lastige combinatie met het Nederlands elftal natuurlijk ook een grote rol in gespeeld.  Ook over de Spaanse club heb ik nagedacht, maar ik vond dat nog te vroeg. Ik was er dus al vrij snel uit dat het Zweden ging worden.  Maar ook daar had ik verschillende aanbiedingen. Ik heb veel met speelsters, waaronder Manon Melis, erover gesproken en de verschillende clubs ook bezocht en onderzocht. Uiteindelijk heb ik met volle overtuiging voor Tyresö gekozen. De club is heel ambitieus en het vrouwenteam heeft hun prioriteit. Dat blijkt ook aangezien zij de afgelopen seizoen steeds zijn gepromoveerd. Alles ziet er heel professioneel uit en is goed geregeld voor de speelsters. Er is ook een gezonde financiële basis waardoor veel speelsters zijn aangetrokken en er nu ook een nieuw stadion wordt gespeeld.”
 
Om flexibel te blijven tekent de international een contract voor één jaar, waarbij zij wel de intentie heeft uitgesproken om langer te blijven. “In vergelijking met de mannen zijn de contracten in het vrouwenvoetbal niet zo lucratief. Ik hoef dus voor het geld niet ergens langer te tekenen en wil de vrijheid hebben om een andere keus te maken aan het einde van een seizoen. Desondanks ga ik na aankomst Zweedse les volgen en heb dus de volledige intentie naar Zweden te gaan met het gevoel daar een aantal jaar te blijven.”
 
Wat is de ultieme voetbaldroom voor Van de Ven?  “Ik heb met  mijn voetbalvriendinnen van Florida afgesproken dat we ooit samen bij mijn favoriete  Spaanse club gaan spelen, en dan natuurlijk samen uitkomen in de Champions League, dat zou fantastisch zijn!”

Bron: http://www.eredivisievrouwenvoetbal.nl/

Commentaar (0)

Toon/Verberg commentaar

Toon/Verberg commentaar formulier

Naam

Email

Commentaar

smaller | bigger

Geef commentaar